واژه شناسی
در ادبیات ایران در دوره اسلامی این معنا دوباره دگرگون شد و هنر به معنای کمال ، فضیلت ،هوشیاری،فضل،تقوی،دانش و کیاست و...به کار رفت،که دارای بار معنایی عام بود.
هنرهای زیبا
مجموعه هنرهای زیبا به ۷ دسته تقسیم میشوند:
-
۱- موسیقی
-
۲- هنرهای دستی مانند:مجسمه سازی، شیشه گری و ...
-
۳- هنرهای ترسیمی شامل: نقاشی و خطاطی و...
-
۴- ادبیات شامل شعر و داستان، نمایشنامه ، فیلمنامه و نثر
-
۵- معماری
-
۶- رقص و حرکات نمایشی
-
۷-هنرهای نمایشی: سینما و تئاتر و ...
وجوه مشترک آثار هنری عبارتاند از: تخیل به عنوان مهمترین عامل در شکل گیری اثر هنری است همچنین همه آثار هنری از عاطفه و احساس هنرمند سرچشمه میگیرند نه از تفکر منطقی و عقلانی او،چند معنایی بودن و منشور مانندی، وجه اشتراک سوم تمام آثار هنری است.این جنبه از خصایص آثار هنری، در واقع از دو ویژگی قبلی که برشمردیم، نتیجه میشود. بدین معنی که هر پدیدهای که عنصر اصلی سازنده آن تخیل و عاطفه باشد، بی شک نمیتواند معنایی منجمد و تک بعدی داشته باشد.از این روست که هر کس در برابر آثار هنری میایستد، دریافت و استنباط خاصی دارد.
هنرهای سنتی
هنرهای سنتی،هنرها و صنایع ظریفهای هستند که در طول سدههای متمادی با حفظ ریشهها و سنتهای خود رشد کرده مراحل شکلگیری خود را گذرانده یا میگذرانند.
هنرهای سنتی ایران را به ۵ دسته عمده تقسیم میکنند:
-
۱.شعر و ادبیات
-
۲.موسیقی
-
۳.معماری و هنرهای وابسته
-
۴.نمایشهای سنتی و آیینی
-
۵.صنایع مستظرفه(که بجز ۴ دسته بالا همه آثار هنری را شامل میشود)
